Een minder goede dag is ook een goede dag

  • door

Soms heb je een goede dag, soms een wat mindere dag en soms gewoon een kutdag. Kutdagen heb ik eigenlijk nooit. Mindere dagen wel.

Vandaag was zo’n dag… in de middag bekroop me langzaam het unheimliche gevoel dat ik niet lekker in mijn vel zat. Als je me een beetje kent weet je dat dat iets is dat me niet vaak overkomt. Tenminste, dat dacht ik meteen nadat ik het voelde: hmm, dat overkomt me niet vaak. Gaaf! Op onderzoek uit dus!

Allereerst probeerde ik te voelen wat ik nu eigenlijk precies voelde. En waar. Het was een beetje een zwaar gevoel, alsof er iets dwars zat en wat er voor zorgde dat ik me een beetje bedrukt voelde. Ik voelde het ook als iets donkers, grijs of zo. Zat ook niet echt op één plek ofzo, meer als een soort sluier die over mijn lichaam hing en vooral over mijn hoofd…

Denkende brein

Kan ook gewoon aan het weer liggen, het was een grijze, zonloze treurige dag. Of omdat ik me wat moe voelde. Omdat ik mijn middagdutje gemist had. Omdat het een druk weekend was geweest met de spanning en emotie van het Eurovisie Songfestival (jeuj! Gewonnen! Duncan!!!) en het fietsen van de fietsroute voor het fietsexamen van Kaat, mijn dochter. Nasleep van de extreem drukke en beladen week op het werk. Gelukkig herkende ik mijn denkende brein die allerlei redenen en verhalen ging verzinnen om mijn gevoel te verklaren. Maar dat hoeft niet. Voelde me gewoon niet zo top die middag. Proberen te verklaren is vrijwel onmogelijk en de verhalen eromheen verzinnen zorgt ervoor dat mijn overlevingsbrein zich fijn voelt en veilig want je kut voelen is een bedreiging voor het overlevingsbrein. Snap ik, dat is zijn functie. Maar ik herken het en kies ervoor om het kutgevoel te accepteren zonder het te verklaren of er een oordeel over te vellen en er gewoon mee te dealen om te kijken hoe het zich ontwikkelt.

En alles veranderd dus ik weet dat dit ook zo weer weggaat en dat is goed. Dat is zo’n belangrijke les die me zo veel kracht in vertrouwen geeft: goede tijden gaan weer weg, slechte tijden gaan weer weg. Dat is het leven, zo zal het altijd gaan en als je dat eenmaal geaccepteerd hebt en er zelfs naar uitkijkt, die verandering, is het, zo ervaar ik het in ieder geval, een soort geruststelling die me een enorme hoeveelheid vrijheid geeft.

Middagblues

Ik merkte gaanderweg die middag dat ik toch steeds geconfronteerd werd met dat gevoel, dat alles niet helemaal soepel liep. In mijn lichaam en in mijn kop. Totdat ik tot het inzicht kwam dat ik toch weer aan het vergelijken was met een verwachting. De verwachting dat de dag goed moest verlopen. Want de vorige maandag was toch ook zo lekker verlopen? Wat een onlogische lariekoek! Toch? En toch doe je dat, dat vergelijken en het scheppen van verwachtingen die nergens op slaan. Enfin: check, ik zie het.

Alhoewel: alles ging verder goed hoor, eigenlijk heel erg goed. Mijn dochter en ik vermaakten ons met het luisteren naar Songfestival liedjes, lezen van Suske en Wiske stripboeken en oefenen van huiswerk van haar weerbaarheidscursus. Later die middag reed ik mijn zoon naar basketbaltraining en voelde me tijdens het rijden moe en sloom, lag het daar aan? Te weinig slaap? Had inderdaad weinig en onrustig geslapen afgelopen weekend. Middagdutje gemist. Komt omdat… omdat wat? Ook nog de “schuld” bij een ander leggen? Ho ho meneertje, we weten beter: álles is jóuw verantwoordelijkheid! En hoppaa, daar zijn we weer: en maar denken, denken, denken…

Zet je geest in de 1e versnelling

Wat heb ik er aan? Om mijn geest te laten verstrikken in denken waarom ik me zo voel, waar het aan zou kunnen liggen? Wat het was geweest? Misschien dit, misschien dat? Door hem, haar, dit incident, dat gesprek… grote, lange denkkronkels die me al snel mee kunnen sleuren in een val van verhalen en gedachtenspinsels. Ik kies ervoor om me te focusen op het moment door een liedje op te zetten en hard mee te zingen en te voelen hoe mijn voeten op de pedalen drukken en te voelen hoe mijn stuur het momentum en gewicht van de auto manipuleert. Al snel verdwijnen die gedachtenspinsels, de geest is net de versnellingspook. Hij kan niet én in zijn 1 staan én in zijn 3: je kunt niet én piekeren of verloren zijn in gedachten in het verleden én je ankeren aan het huidige moment door je te focusen op je zintuigen. Feit, geen mening.

Weg is weg

Nadat ik weer thuis was aangekomen fietste ik naar de box om de avondlessen te geven. Eigenlijk rolde ik lekker in de lessen met al die leuke mensen die me elke dag weer energie geven en uitdagen om mijn beste beentje voor te zetten. En het ging kei lekker. Dat zware, grijze gevoel was weg en ik denk er alleen net nog weer aan toen ik naar huis fietste. En nu omdat ik dit blog schrijf.

Ik ben niet altijd zo geweest hoor en ook nu, afgelopen week bijvoorbeeld, word ik ondergetrokken en ingesneeuwd door al die verhalen en conversaties met mezelf die mijn brein er moeiteloos uit pompt. En soms is dat ook wel okee maar vaker dan niet gaat het toch te ver en moet ik echt even stilstaan en gaan zitten (mediteren) of me ankeren (via een zintuig) om eruit te komen en te blijven.

Vandaag ging dat heel geleidelijk en organisch. Mooi voorbeeld van de constante verandering die zich altijd blijft voordoen. En hoe ik omga met een mindere dag, die eigenlijk dus een hele goede dag was en me dwingt om op weer op een andere manier stil te staan wat ik voel en denk. Zo ging het vandaag in ieder geval. Hopelijk heb je er wat aan.

Houdoe!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *