De voorspellingsmachine tussen je oren

  • door

Het brein is een voorspellingsmachine. Het is onafgebroken bezig om verhalen te vertellen over wat er (misschien) gaat gebeuren. En niet zo maar verhalen, verhalen in beelden en zelfs gevoelens. Zeg maar geen 3D maar 4DX virtual reality 3.0 In deze blog post gaan we in op verwachtingen en wel de verwachtingen die je brein schept. Voor jou. Vaak zijn die verwachtingen doemscenario’s en vol met dingen die mis kunnen gaan. Niet raar, ons brein is ingesteld op overleven maar hoeven we anno 2019 nog te overleven in onze welvaartseconomie? Nee toch, de vraag is dus (altijd hetzelfde): is het dienend of beperkend en dwingend? Let’s dive in:

Laten we de hypothetische situatie nemen van een solicitatie gesprek: je hebt over een uur dat gesprek, je neemt de trein, kort ritje van 10 minuten. 5 minuten fietsen naar het station en daarna nog 5 minuten lopen. Je hebt je mooiste outfit aan, gisteren naar de kapper geweest: hoppeteej!

Verwachting

Je stapt op de fiets, bent bijna bij het station en het begint me toch te regenen! Hoosbui 2.0!

Daar begint je brein (ego) te roepen in je hoofd: “heb ik weer!” en “zul je net zien…” en meer van dat moedeloos en deprimerend gebeuren. Kort door de bocht komt dat door dat je in eerste instantie een verwachtingspatroon hebt geschapen. De verwachting dat je droog en helemaal tiptop zoals je je hebt klaargemaakt aan komt bij je solicitatie gesprek. Die verwachting is echter nergens op gebaseerd feitelijk gezien want er zijn duizenden dingen die er tussen zouden kunnen komen. Het is een constructie van je brein die vooruit kijkt in de toekomst en je een projectie voorschotelt om je (ego) goed te laten voelen. Want je goed voelen is fijn. Het wil de angst onderdrukken die hier de basis van is: angst om te laat te komen, om voor schut te staan, te falen. Angst die misschien helemaal nergens op slaat. Om die angst de kop in te drukken worden die rustgevende beelden in je hoofd geschapen: de verwachting dat je daar tiptop aankomt.

Komt die regenbui er tussen. Tja. Dan versplintert je beeld van die verwachting als een spiegel die kapot valt. Gevolg: irritatie (het is niet wat je wilt), moedeloosheid en machteloosheid (dit hebben die andere kandidaten natuulijk niet allen ik/ik kan er niks aan doen dat die regenbui valt) en als je dan aan je gesprek begint ook nog een geschaad zelfbeeld (ik had hier mooi uitgedost aan dit gesprek willen zitten maar nu zit ik er zo bij, wat erg, nu loopt alles vast spaak). Allemaal uit die ene basis emotie van angst die dit allemaal voedt uiteraard.

Op zich is dit niet opzienbarend. Jouw brein is een voorspellingsmachine die contstant bezig is om dingen te voorspellen. Het brein doet dit om er voor te zorgen dat jij (je ego) zich veilig en fijn voelt. Daar is in principe ook niks mis mee. Het probleem is is dat dat niet altijd handig is. Niet altijd dienend maar wel leidend (in a negative way) of zelfs beperkend.

Zonder verwachting

Stel je hebt jezelf getraind om minder te verwachten. Om geen verwachtingspatronen te scheppen en vrij de deur uit te gaan. Zelfde verhaal: je hebt over een uur dat gesprek, je neemt de trein, kort ritje van 10 minuten. 5 minuten fietsen naar het station en daarna nog 5 minuten lopen. Je hebt je mooiste outfit aan, gisteren naar de kapper geweest: hoppeteej!

Bam! Hoosbui 2.0!

Ik ga je nu de conversaties voorschotelen die in mijn hoofd spelen. Letterlijk en figuurlijk, woord voor woord zoals ze afgelopen week in mijn hoofd opkwamen. Nee ik ging niet naar de solicitatie gesprek maar naar de winkel maar ik kwam wel in een hoosbui terecht. En niet dat ik nu een heel verlicht persoon ben ofzo maar ik ben wel elke dag heel bewust bezig met dit soort dingen en train elke dag intensief mijn geest om er voor te zorgen dat ik de wereld zie zoals hij werkelijk is en daarvoor moet je zo veel mogelijk in het nu zijn, in het huidige moment:

“Damn, wat. een. hoosbui. Nou lekker dan.”

“Pfff heb ik weer.”

Op het moment dat ik (mijn ego) dat zeg in mijn hoofd herken ik meteen dat ik refereer naar een verwachting over wat ik graag had willen hebben of hoe ik de toekomst graag had gezien: droog en tiptop aankomen in de winkel. Zelfs terwijl ik zo veel train om dat niet te doen doet mijn brein dat toch, al is het maar heel even. Want ik zie het. Ik merk het op. Dat is al heel wat. En corrigeer het meteen.

“Nou, het is regen en wat ik wil of graag zou willen heeft niks te maken met de realiteit…”

Centreer jezelf in het moment

Ik zie de wereld hoe het is en zie ook de constructie die mijn brein me graag wil voorschotelen. Dit is wat het is. Het is wat het is. Wat ik wil of zou willen heeft totaal niks te maken met wat de wereld nu is. En om me te borgen in het moment ga ik mijn zintuigen aanspreken:

“Wel lekker die regen (ik proef de druppels) en koud” (regen en wind op mijn gezicht) en ik voel hoe mijn benen ronddraaien op de fietspedalen…

Je zintuigen aanspreken op een intensieve manier (voelen!) is een hele goede en veelgebruikte techniek om je in het huidige moment te trekken, het nu. Je kunt de regen niet gisteren proeven, ook niet morgen: hij valt nu op mijn lippen, hij drupt nu van mijn neus. Waarom is dit belangrijk? Als je in het nu bent kun je niet vooruitkijken in de toekomst (verwachting) en ook niet in het verleden. (vergelijken) Sterker nog: de meest succesvolle atleten zijn die atleten die het langst in het huidige moment (nu) kunnen blijven. Best wel belangrijk dus.

En daarna vind ik meteen de rust van het leven in het moment: je aanschouwt de dingen zoals ze zijn en de situatie zoals hij zich ontvouwt. En vanuit de rust onderneem je de actie die nodig is, als er uberhaubt actie nodig is. In dit geval: ik ben nat, het is koud, maar het is wat het is en dus veeg ik de regen uit mijn ogen, fiets wat langzamer omdat ik (en mijn mede verkeersgangers ook) minder zie en meteen komt een andere gedachte in me op:  “dit is een mooie gelegenheid om weer te trainen om om te gaan met een oncomfortabele, onvoorziene situatie”. Ik zie het dus eigenlijk als een soort les. Een les die het universum me voorschoteld om beter te worden. En zo wordt een hoosbui een mooie uitdaging waar ik werkelijk van geniet in de rust van de acceptatie van het moment.

Emotieloze blob

Is het raar of slecht om te balen? Om je wel eens moedeloos te voelen? Om eens effe flink te vloeken of boos te worden? Nee hoor. Je hoeft geen emotieloze blob te worden om effectief te zijn. Maar je uit het in het moment en daarna accepteer je voor wat het is. Jouw mening of perceptie verandert de feiten niet zo als ze zijn. Jouw verwachting over hoe je het graag zou hebben of zou willen zien verandert niks aan de realiteit van het moment.

Om terug te komen op ons voorbeeld van ons solicitatie gesprek: ik zou aankomen met een big smile en nog zelfverzekerder en stralender het gesprek in gaan dan als er geen hoosbui was geweest. Want elke keer je zelf centreren en gronden in het moment en de overwinning van het registreren en daarna relativeren en accepteren van de realiteit is een rep in je trainingsschema van het leven. Een PR misschien wel! En dat soort positieve en krachtige uitstraling, de rust, dat voelen mensen. Dat straal je uit. Het vermogen om te voelen dat het goed is, wat het ook is, want het is. Punt. Dat kunnen accepteren en daar je kracht uit te halen gun ik iedereen.

Dit is gewoon trainbaar. Met sets en reps. De beste manier om hiermee aan de slag te gaan is te starten met meditatie. Daarmee leer je voorbij het denkende (voorspellende en oordelende) brein te kijken. Doe er je voordeel mee.

Train ze!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *